Natuurbeheer, een metafoor voor natuurcoaching?

Natuurbeheer wil zeggen dat de mens ingrijpt om de natuur in een gewenste richting te laten ontwikkelen. Door het waterpeil te veranderen, ongewenste bomen te kappen, gras te plaggen of te jagen. Maar, is de natuur niet alles waar de mens zich niet mee bemoeit, plekken waar alles wat leeft zijn gang gaat? Waar alles organisch groeit, en zeker niet planmatig? Kun je ‘natuur’ beheren? Kun je ‘natuur’ beheersen, sturen, controleren? Is het aan ons om te beslissen hoe natuur eruit moet zien? Ik persoonlijk heb altijd gedacht: Nee, dat kan niet. Op het moment dat de mens ergens ingrijpt, is dat geen natuur meer.

Hoe zou ik te werk gaan, als ik ‘natuurbeheerder’ van een plek was? Anders. Ik zou alle kunstmatige rommel op die plek afvoeren omdat het de natuur niet dient, maar belast. Ik zou sporen zoeken, van wat er ooit gegroeid heeft, lokale zaden laten ontkiemen. Een hek zou ik openzetten en een muur afbreken. Ik zou ruimte scheppen voor het toeval, de wind die zaden aanwaait, de zon die de aarde beschijnt, de regen. Ik zou niet sturen, maar ruimte geven. Ik zou niet inrichten, maar opruimen.

Wat wil die metafoor zeggen over hou ik mijn werk als natuurcoach zie? Als natuurcoach stimuleer ik jou om het zelf te gaan doen. Om je eigen natuur de ruimte te geven en je eigen kunstmatige rommel op te ruimen. Als natuurcoach laat ik je je eigen sporen volgen en je eigen zaden ontkiemen. Ik help jou je hekken en muren te vinden en open te zetten. Waar dat toe leidt is dat jij je natuurlijke zelf wordt. Ik ben natuurcoach voor beta’s.